Kim sonsuza kadar bekler ki?

   Piyon, çelişkilere tosladığında bir Kral gibi düşünmeye başlar. Eğer tüm gücün AKLINsa tek başına kalırsın. Kendi ellerini tutar ve derinliğin aslında en yüksek mertebe olduğunu HATIRLARSIN. Eğer nerde olduğunu bilirsen. DÜŞMEK senin için farketmez artık. Çünkü haklı olduğunu biliyorsundur. 

Bence az sayıda insan senin iç içe geçmiş özelliklerini çözümleyebilmiş ve bir maden yatağı gibi, kazıp derinliklere indikçe, orada bulunan cevhere ulaşabilmiştir. Bir.. bilemedin iki. Sence de doğru mu bu?

En uzlaşmaz karşıtların dahi birliğini kaç kişi gördü? Kötülüğünün içindeki iyiliği, kahkahanın arkasındaki hüznü, deliliğin altındaki hikmeti ve başarısızlığın zaferini kaç kişi gördü? Belki de ben kendimden bahsediyorum birazda. Ben kendimden örnek aldım seni de bu kriterler içine oturtmak istemem.
Ve düşlerin...... düşleri gerçekleştirmeye çalışmanın daima bir nedeni vardır. Yaşam isteklerimize ulaşmanın bedellerini sürekli bize fatura edip, bizden tahsil eder. Yine de bunun için bedel ödemeye değer, çünkü hayallerim beni hayata bağlar. İyilik, doğruluk, güzellik uğruna, sevgi uğruna bedel ödemek insana zor gelmiyor doğrusu.

Kendine nasıl bir derin duyguyla bağlısın? Karanlık nasıl içinde? Nasıl bir his ki bu kadar seni üzebiliyor? Karanlığın içinde kaybolup giden çığlıkları duyabildiğinden, yüreğindeki ışıktan başkalarına da verebileceğinden emin misin?
Sana uzanan ellerin hep yanında olacağından, yüreğini verdiklerinin bir gün sırtlarını dönüp gitmeyeceğinden nasıl emin olabilirsin peki?
Doğruların itibar görmediği, erdemin kabullenilmediği, zekânın sokağa düşürüldüğü, yüceliğin alkışlanmadığı bu dünyada.


Her neyse. Hayat düşünen için komedi, hisseden için trajedidir demiş biri. Galiba bizim için ikisi de değil:).

Bozgunlar hayatımızın değişmezi ama aldırmayız buna. Kazandığımız hiçbir zafer yoktur, ama bu ne büyük zaferdir ki mağlubiyetimiz bile zaferden üstün gelir.


Zaten kim sonsuza kadar bekler ki! 

prometheus'un seyir defterinden çok eski bir yazı...